شاید دیگر گفتن اینکه چقدر این روزها و شب های لعنتی گند و مسخره شده اند،که هر شب روی خیسی بالش گریه می کندم،که درد از سر و کولم بالا می رود،که که که ...همه اینها برای خودم هم تکراری شده است.امروز در اوج این روزهای بد آمدم که فقط شعر باشم و موسیقی.شعری از خودم و شعری هم از دکتر مهدی موسوی و یک موسیقی جادویی از secret garden...

***

این شعر را به وسعت روح فدریکو گارسیا لورکا تقدیم می کنم:

خسته ام

اما می دانم

قبل از ساعت پنج عصر

گاهی حرف زیاد داری که بزنی اما با خود فکر میکنی تا همین جا هم زیادی گه خوردی و بهتر است خفه خون بگیری.حالا من بعد از مدتها آمدم که خفه خون گرفته باشم.البته خواستم بیایم که با یک موسیقی به روز شوم و بروم.همین. تا شاید حجم دلتنگی ام را در این فضای مجازی با این آهنگی که اینجا خواهم گذاشت پراکنده باشم:

مدتی است که در حال گوش سپردن به آهنگ های گروهی هستم به نام Uaral.این گروه اهل شیلی که با سبک doom/folk metal می خوانند در سال 1966 تشکیل شدند.البته شما نباید انتظار آن دسته از آهنگ های تند و اکشن متال را داشته باشید چراکه کار موسیقی Uaral یک سبک سنگین و محزون و غمناک است که در بعضی جاها در بین ریتم آرام و سنگین با ضجه ها و ناله ها و حتی گریه های وکالیست همراه می شود.یک صدای گرفته ، سنگین و خشن و  غمناک و سرد.

آهنگ Surrendered To The Decadence را با شما تقسیم می کنم در این شب دلگیر که اشک امانم نمی دهد.برای دانلود اینجا کلیک کنید.

و درد عضو جدا ناپذير زندگي ات شود.و هي دست و پا بزني توي باتلاقي كه خودت ساخته اي.نه تا پيشاني توي لجن هاي باتلاقت فرو بروي،نه بتواني زانو هات را بيرون بكشي.فقط دست و پا بزني و به خودت بپيچي.اينقدر به خودت بپيچي كه اعضاي بدنت جايشان را با هم عوض كنند.سرت ميرود در ماتحت و بيني ات شبيه آلت تناس-لي ات مي شود و يك پايت از نافت بيرون بزند و يك دستت از پشت كمرت.بعد همه با هم ادغام مي شوند و مي شوي تجسم يك موجود وازده و اگر كافكا بود گرگوار سامساي ديگري مي شدي در مسخي ديگر.

صبح بيدار مي شوم و دردناك و خونالود از جم-اعي كه ديشب با دقيقه ها و ثانيه ها داشته ام.دقيقه ها و ثانيه هايي كه هر شب مرا تور مي كنند و به روسپي خانه هاي مرگ آلود مي برند و آنقدر مرا مي گ-ايند كه عقربه ها از دهانم بيرون مي زنند و آنها هم مي خواهند با چاقو هاي برنده به جانم بيفتند.ديگر حالي براي آدم مي ماند كه بخواهد سر كار هم برود؟اما همين كه بيدار مي شوم از كابوس،شكمم را پاره مي كنم و هر چه كه از ديشب بوده را در خودم جاساز مي كنم و مي برم.هر صبح همين كار را بايد بكنم.حالا اينقدر در خودم جاساز كرده ام كه شكمم شبيه حامله هايي ست كه انگار قرن هاست درد زايمان دارند.

ديوانه شده ام؟جنون خورده ام؟داري به ريشم مي خندي و مي گويي چيست اين خزعبلاتي كه به هم مي بافي؟حق داري.تو كه درد نسوزانده ريشه ات را.تو كه در چيزي دست و پا نمي زني.تو كه حواست خوب جمع است و زندگي ات شبيه يك كاريكلماتور بيهوده نشده است.

انگار به تعفن خو كرده باشي و بيني ات را هيچ بوي گندي آزار ندهد.انگار توي باتلاقي كه خودت ساخته اي هي دست و پا بزني و دست و پا بزني و دست و پا...

نه حالا وقت دیوانه شدن نیست.شاید راهی میان بیراهه هات باشد.شاید بتوانی دست هات را در سیاهچاله ای فرو کنی و آخرین زبان آخرین دایناسور را از حلقومش بیرون بکشی و دنیا را فرمان دهی به حکم خویش.شاید روزی فردایی دیروزی چه میدانم شاید وقتی دیگر نصیبت شد و آنوقت هی نمی گویی این زندگی یک متل تخمی است.آن وقت هی نمیشنی روی پاهات و دست هات را گره کرده بر روی موها خودت را در خودت بریزی و جرعه جرعه در زمین نشت کنی.

آخ که اینها چه خیال های خوشی است.تو خیلی دلت خوش است و انگار هیچ چیز را نه به تخمت و نه به هیچ جای دیگرت حساب نمی کنی.می خواهم فرو بروم.نه تو می توانی بگویی حالا وقت دیوانه شدن نیست و نه من سودای زندگی به سر دارم.می خواهم در تاریک ترین تاریکی فرو بروم و به ریش تو و هر که دیوانه نیست بخندم...

صبح که از خواب پا می شوم خجک می شوم.نه حشره می شوم نه کرم.نه خر نه خرکچی.نه

غول نه سنگ،حتا صفر هم نمی شوم."هیچ" می شوم.جای پای کوچکتری حشره کاینات بر

صفحه سپید.یکی از میلیون ها نقطه ای که کرم در مسیر خزش خود بر جا می گذارد.

صبح که از خواب پا می شوم،گنجایش و وزن ندارم.راستش اول لباس هایم یعنی همان زیرپوش

و شورت که صبح زود به تن دارم به هوا می پرند.بعد موهای سرم نخ به نخ کنده می شوند و به

هوا می پرند.دستهایم مثل پنپه حلاج ها در هوا می چرخند.پاهایم تکه تکه از بدنم جدا می شوند.

گوشهایم هر یک به سویی می روند.هر عضو بلند یا برجسته کنده میشود و در فضای بیکرانه

رها می شود.انگار اره ای ناپیدا به محض اینکه با برجستگی ها مثل بینی،گوش و ابرو تماس

پیدا می کند آنها را می برد.بعد رنده ام می کنند.چیزی در کار است که می خواهد حجم را از من

بگیرد.با سرعت بی نهایت دور خودم می چرخم.همه چیزم در فضا رها می شود.چه خوب!حالا

میتوانم با رویه ای هموار و روحیه ای سازگار در هر جا که دلم بخواهد پهن شوم.هر کس

می تواند ازبغل من رد شود و حتا نیم نگاهی هم به من نکند.یا اگر نگاه هم می کند متوجه

حضور من نشود.چون حجم ندارم.حالا کمی درازا و کمی پهنا برایم مانده.از تخت که پایین

می آیم بالا را هم از دست می دهم.روی زمین ولو می شوم.بعد جمع می شوم.فشرده می شوم.

در درون در  هم می پیچم.وآن قدر کوچک می شوم که درازا و پهنا را از دست می دهم.حالا

از همه طرف یکسانم.دیگر لبه ندارم.چپ و راست،بالا،پایین،پس و پیش هم ندارم.گودی،بلندی،

سر پا ندارم.از هیچ کمتر شده ام کوچکتر می شوم.کوچک ترین می شوم.کم تر از ذره.کمتر

از الکترون.هویت ندارم.

امروز صبح که از خواب پا می شوم حس خوبی دارم.می شوم خجک.با همین فشار نرم

خودکارم روی کاغذ خجک می شوم.فشاری کوچک بعد فشاری دیگر و بعد یکی دیگر و

همین طور.حتافشار هم نه.اثری است که بر جا می ماند.اثری کوچک.بدون وزن بدون ابعاد.

فقط توی زمان می چرخم.در آغاز دقیقه های صبح با ترانه کلاغ یا آواز الاغ.چیزی حس

نمی کنم.چیزی روی دوشم سنگینی نمی کند.روی دوش کسی نمیکنم.مثل همین اثر نامریی که

با چشم مسلح نمی توان دیدش.اینجا روی این سپیدی ها می نشینم.حتا چیزی سیاه نمی شود.

تنها سایه ای مثل خیال مثل وهم در هوای مه آلود پدید می آید.بعد »چه بر جا می ماند حس

حرکت ثانیه هاست:هر ثانیه اثری نامحسوس بر کاغذ.

چشم هایم را نمی مالم.گوشم صدایی نمی شنود.مزه ای را نمی چشم.بویی به بینی ام نمی خورد.

دست و پایم چیزی را لمس نمی کنند فقط در آن برهوت بی پایان خجکی بیش نیستم و همین

نبودن یعنی خجک.

صبح که از خواب پا می شوم هیچ نیستم جز خجک.بی چشم و گوش و بینی و دست و زبان و پا.

زیر و بالای خجک،خجک می شوم.چپ و راست خجک،خجک می شوم.

حالا اگر نمی دانید چیست،می گویم.خجک حشره بسیار ریزی است مثل الکترون که سوار بر

نور همه جا را در می نوردد.همه چیز را می بیند،همه چیز را می شنود،می بوید،می چشد.

صبح که از خواب پا می شوم خجک می شوم.

                                  ...............................................

نوشته بالا اثری بود از محمد رضا پور جعفری از کتاب دیدار با خورشید.و حالا اگر نوبت

به شعر هم رسیده باشد،یکی از همان کارهای قدیمی ام.شعری که بیش از سه سال بیش

 نطفه اش بسته شد:

گم شدم

میان بستر هیچ و هنوز و هرگز ِ

روسپیان دیروزی

و در شکاف سینه هاشان

به جستجوی لیمو های عاشقی

از باغ کودکی ام...

من کجای لذت هم آغوشی به خواب رفته ام ؟

که چشمانم

روی

دیوار نگاه ها سرخ می شود.

                                                                  سلمان.ج(اتابک آریامهر)

                                                                     ۲۳/امرداد/۲۵۶۶

پ.ن: با نوشتن این پست در حال گوش سپردن به آهنگ های ترا مریزا بودم.بانوی اهل

 موزامبیک و با صدای بسیار زیبا و جادویی.و با سبک موسیقی فادو که برای خیلی ها

 ناآشناست.

شما را هم با صدای این بانو شریک می کنم هر چند که خیلی سخت است میان این ترانه ها

 یکی را جدا کرد اما ترانه ای را با عنوان  Minh'alma را میتوانید اینجا دریافت کنید.

     امشب شعری را انتخاب کرده ام که تاریخ تولدش مربوط به حدود سه سال پیش است که 

     اولین تجربه من در زمینه شعر نمایشنامه ای است.من به این نوع شعر علاقه خاصی دارم

     و استاد بی بدیل شعر نمایشنامه ای هم فدریکو گارسیا لورکای بزرگ است.

     این شعر در چهار پرده گفته شده که با اعداد ۱،۲،۳،۴ کاملا مشخص شده است:

     ۱

     هر چه تلاش می کند

     آرامش

     دردی شبیه به خاطرات دست های مادر بزرگش می شود

     و روزنامه ها و اتو واحد های خسته

     از انقلاب تا آزادی

     بر پیکرش جار می زنند:

     ۲

     سبزی خورشتی

     سبزی ؛ آشی برای فرزندش پخت

     اما از نبرد هیولا باز نگشت

     و آنقدر آشپز خانه را گریست

     که فقدان را در آن گم کرد...

     ۳

     بابا آب می کوبد

     ماما رخت می شوید

     و دبستان

     ذهنش را بر تاریک ترین تاریخ پیوند می زند...

     ۴

     شبیه گریه می شود

     شک می کند

     و زیر نور تردید

     خیالاتش را ورق می زند...

                                             سلمان.ج(اتابک آریامهر) 

                                                ۲۷/آذر ماه/۲۵۶۶                                              

شعری را که امشب در اینجا می نویسم زاده یکی از شبهای ۳ سال پیش و پر

از نابودی و انکار خویش است.خوب به یاد دارم که در آن شب غمبار که تنهایی

و موجودات وحشتناک احاطه ام کرده بودند تنها پناهم نوشتن همین شعر بود: 

                          حالا

                         زمین دور خودش می چرخد

                        تا فصل هایش منظم شوند

                        و کنار پرسش های بی پاسخ

                                پاییزی ترین نگاه ستارگان را جواب گوید

                       که آدمیان محتاج

                       کنار شبان نیست انگاری

                                                       تنها نمانند

                       و رساترین شعرهای بی حوصله را

                       برای خدای به توان رسیده

                                                شکیبا زمزمه کنند

                      فردا

                     زمین هم

                     که هی دور خودش بچرخد و

                     از هماغوشی خورشید هم که گر نگیرد

                     آدمی

                    کنار پرسش های بی پاسخ،

                   در شبان نیست انگار خویش،

                                              تنها به خواب خواهد رفت...  

                                                                 سلمان.ج(اتابک آریامهر)

                                                                    ۱۲ مهرماه ۲۵۶۶

     پ . ن :  برای شنیدن شعر با صدای شاعر اینجا کلیک کنید

Design by : Night Skin

RSS